درباره وبلاگ


به نام یگانه ی بی همتا
به نام اوكه آسمانها و زمین را آفرید و به تسخیر آدمی درآورد
به نام اوكه آفتاب مهربانی اش به گستره ی فرمانرایی اش می تابد
به نام اوكه....

به نام "خدای من"



مدیر وبلاگ : هادی شجاعی
جستجو

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
خدای من
اینجا ایران است...صدای خدای من




روبرو را نگاه كن!چقدر سخت است!جاده ای طولانی كه نمی دانی انتهایش كجاست؟!تو نمی دانی تا كی بهار است؟!تا كی آسمان جاده ات آبی است؟!

چشم هایت را ببند!لحظه ای آرام باش و بعد...دوباره بازشان كن!

نگاه كن!جاده ای سرسبز ولی طولانی!گوش كن!صدای چه چه بلبلان را میشنوی؟!چه قدر زیبا می خوانند!آسمان جاده ات چه قدر زیباست!و تكه ابرهای سفیدش!و خورشیدش چه مهربان می تابد!

دست هایت را باز كن و همچون كودكی خودت را به دست جاده بسپار!و برو!بگذار نسیم بهار وجودت،صورتت را نوازش كند!

بگذار كه قدرت پاهایت،سختی جاده ها را نابود كند!

تو نمیدانی جاده ات به كجا میرسد!اما میدانی كه اینهمه زیبایی ارزشش را دارد،پس هرگز نایست!و تا رسیدن به خورشیدی كه انتظارت را میكشد،

                                                  پرواز كن!

و وقتی بال گشودی،بدان،من بی بال و پر اوج گرفتنت را به نظاره نشسته ام...





نوع مطلب : دل نوشته، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 1390/04/5 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

می خواستم تو را خورشید بنامم _ از روشنایی منتشرت _ دیدم که خورشید،سکه صدقه ای است که تو هر صبح از جیب شرقی ات در می آوری،دور سر عالم می چرخانی و در صندوق مغرب می اندازی و بدینسان استواری جهان را تضمین می کنی.

می خواستم تو را اقیانوس بخوانم _ از بی کرانگی ات _ دیدم که اقیانوس،جرعه ی آبی است که تو به لب های عطشناک زمین بخشیده ای.

می خواستم تو را نسیم لقب دهم _ از لطافت و مهربانی ات _ دیدم که نسیم،فقط بازدم توست که در فضای قدسی فرشتگان تنفس میکنی.

به اینجا رسیدم که:

زیبنده ترین نام،همان است که خدا برای تو برگزیده است،ای کریم ترین بخشنده ی روی زمین،

                                            ای جواد!

                                                                           (سید مهدی شجاعی)

خداوند متعال:

"جواد معدن علم من است و جایگاه سر من است و حجت من است بر مخلوقات،هر بنده ای که به او ایمان بیاورد،بهشت را جایگاهش قرار میدهم و شفاعت او را درباره ی هفتاد نفر از خانواده اش که سزاوار جهنم باشند،میپذیرم."

(بحار _ جلد 1)

امام علی(ع):

"اگر کسی دوست داشته باشد خدا را ملاقات کند در حالی که مقام و مرتبه اش بلند گشته و گناهانش به حسنات تبدیل شده،باید که به دامان ولایت محمد جواد بیاویزد."

(بحار _ جلد 36)

امام رضا(ع):

"پر برکت تر از این فرزند _ جواد _ کسی به دنیا نیامده است."

(اصول کافی _جلد1)

 

پی نوشت:میگن خیلی بخشندست...تازه آبی که ما میخوایم واسه خاموش کردن آتیش دلامون،از اقیانوس حضرت فقط یه مشت کوچیکه،پس بیاید امیدوارانه دستامون رو دراز کنیم...





نوع مطلب : مناسبت ها، 
برچسب ها : میلاد حضرت جوادالائمه مبارک،
لینک های مرتبط :


یکشنبه 1390/03/22 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

تو مشق امشب منی!

آنقدر می نویسمت تا طلوع کنی...





نوع مطلب : انتظار، 
برچسب ها : دل نوشته(!!!!!!)،
لینک های مرتبط :


جمعه 1390/03/13 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

این که آواره ی بیابان است

لعلی از معدن بدخشان است

 

این همان کهکشان زیبایی ست

که چنین پایمال و ویران است

 

این که این گونه بی بها شده است

گوهر تابناک،انسان است

 

این غریب غروب عاطفه ها

کودک بی پناه در خیابان است

 

ما به جایی رسیده ایم اینک

آدم از آدمی گریزان است؟!





نوع مطلب : دل نوشته، 
برچسب ها : خدای من، جمعیت امام علی(ع)،
لینک های مرتبط :


شنبه 1390/02/31 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

طوفان رسید و می رسد یک مرد خسته

                                           ای من فدای کشتی پهلو شکسته

ای من فدای گریه ی مردی که شب ها

              پرپر شده گل های اشکش دسته دسته

یک کوفه تنهایی  و یک چاه غریبی

                                            یک سینه حرف و لب،ولی خاموش و بسته

بعد از تو ای خاتون خاتون های عالم

                                            نظم سپید یاس ها از هم گسسته





نوع مطلب : مناسبت ها، دل نوشته، 
برچسب ها : یا زهرا(س)،
لینک های مرتبط :


جمعه 1390/02/16 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

نه چیزی می دانم

                                   و نه این تصویرها را می شناسم

به خداکودک دیروز همان خیابانم

که دریای ناباور

در کام کوسه ها،

                         پرت کرده است!

می دانم امیدی به فردا نیست

اما چیزی نمی دانم(!)

فقط این را می دانم

                                  این وقت شب

                                                          پروانه ی کوچکی تنهاست...





نوع مطلب : دل نوشته، 
برچسب ها : به یاد همه ی بچه های دوست داشتنی ازجنس بچه های جمعیت امام علی(ع)،
لینک های مرتبط :


دوشنبه 1390/02/5 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

بی تعارف پای هر گریه می نویسم

معنای یك عمر در باران زیستن

به یاد نیاوردن آفتاب است...!





نوع مطلب : انتظار، دل نوشته، 
برچسب ها : یا مهدی(عج)،
لینک های مرتبط :


جمعه 1390/02/2 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

لحظه هایی است که انسان خسته ست

خواه از دنیا

از زندگی

از مردم

گاه حتی از خویش

نشود خوشدل با هیچ زبان

نشود سرخوش با هیچ نوا

نکند رغبت بر هیچ کتاب

نه رسد هیچ باده به دادش

نه برد راه به دوست

گویی همه غمهای جهان در دل اوست !

چه كند آنكه به او این همه بیداد رسد؟؟؟؟؟





نوع مطلب : موضوع آزاد، 
برچسب ها : فریدون مشیری،
لینک های مرتبط :


شنبه 1390/01/27 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

و چه خوشبخت بودم آن روز كه عروسك كوچكی پناهگاه گریه های من بود،و چه شاد كه به رقص پروانه ها دور گلدان كوچك شمعدانی می خندیدم،و چه آزادانه با پروانه ها هم بازی می شدم،با پرواز پروانه ها می پریدم،اوج می گرفتم و ساده تر به خدا می رسیدم،

                                                           آن روزها خدا تنها یك واژه نبود!

نگاه می كنی!پلی به سوی خاطرات كودكی میان لحظه های عمر تو چه بی صدا و بی رمق شكست خورده می شود و تو بزرگ می شوی...!

كسی دگر برای لحظه های درد تو تبسمی نمی كند و هیچ كس دگر به دست های سرد تو عروسكی هدیه نمی كند و اشك های چشم تو دگر میان لحظه های كودكی به بوسه ای بدل نمی شود و تو بزرگ می شوی...!

حرف های دلنشین و خنده های ریز تو دگر سكوت لحظه های خسته را ترك نمی دهد،صداقت همیشگی كودكی برای تو همیشگی ترین،همیشه هاست!دگر زمان برای تو پر از ترانه نیست!

زمان از دست تو فرار می كند و تو سریع می روی و گاه خسته می شوی و تو بزرگ می شوی ...!

 





نوع مطلب : دل نوشته، 
برچسب ها : و ما بزرگ شدیم...چه حقیقت تلخی...،
لینک های مرتبط :


یکشنبه 1390/01/21 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

نمی دانم شاید سلام آشنای غریب!

 

گاهی دلم میخواهد بدانم حالت چگونه است و بشنوم كه از حال من چه حالی داری؟!اما میدانم كه همیشه حال مرا خوب میدانی!

اغلب دلم برایت تنگ میشود،هر لحظه یك بار تنفست میكنم،اگر همیشه هستی پس چرا دل دیوانه ام عاقل نمیشود؟!

ای وحی محض،الهام تمام،ای خود حقیقت،ای سؤال همه ی جواب ها و جواب همه ی سؤال ها!زمستان است و نزدیك ماه به بار نشستن شكوفه های كال درخت نیاز!

چه خوب شد كه امسال آسمان به خاطر دختركی معصوم كه رویاهای عاشقانه اش، برا ی همیشه میان شدت اعتماد به مسافری رهگذر جاماند،مهربانی كرد ونقل های سپید بر سرمان ریخت تا دخترك یك بار هم كه شده بخش كوچكی از آرزوهایش را گل داده ببیند.

بگذریم!امروز باران آمد تا به یاد درس لطیف عصر هفت سالگی پشت پنجره بمانم و منتظر آن مرد باشم،مردی كه خود قول دادی برای رسیدن آرزوهای كال ما هدیه اش كنی!

هرچند جمعه نبود......

راستی چه حكمتی است كه من بیشتر غروب ها دلم برای تو و آن مرد كه در باران می آید تنگ میشود؟!

نه فكر كنی كه خورشیدی نه!خورشید تنها تكه ای كوچك از هنر توست كه شب ها میرود و گل های آفتابگردان را به حال خودشان میگذارد.

جالب است مهتاب هم نیستی،آن هم تكه ای كوچكتر از زیبایی توست كه روزها میرود...

در حقیقت تو و آن مردی كه در هوای ابری دلمان خواهد آمد،هرگز نمیروید كه قرار باشد بیایید...

و...

و باز هم تكلیف جنون دل لیلا گونه ام معلوم نشد...

راستی تازه تر ها فهمیده ام بعضی رفتن ها نوعی ماندن است!!!!

مردی كه در باران چشمان قلب های آشفته ی ما خواهی آمد!تورفتی كه بمانی و ماندی،آنقدر ماندی و به دل های شیدایمان مهر پاشیدی كه ما با تو،بی تو(!)،برای تو مینویسیم!





نوع مطلب : انتظار، دل نوشته، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 1389/12/22 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

بگذار تا جهان را در آغوش بگیرم و در كنار تو بایستم و شعر بگویم،باران ها را در آغوش بفشارم و همراه رودخانه به سوی تو بیایم.

بیا در چشمان باران خورده ام بنشین كه سخت لمس حضورت را كم دارم خدای من....

من خویشاوند پاییزم،رفیق دیرینه ی زمستان و همسفر شكوفه ای از بهار،گرچه در تابستان متولد شده ام...آفریده ی تابستانم!تو مرا گرم آفریدی،زنده،پویا،شبیه شكوفه های نرگس...من خود زرد شدم،پاییزی،شبیه برگ های پاییزی...

اما هنوز با تمام سردی و بی برگی ام به كلبه ای كه نفس تو در آن زندگی می كند،عشق می ورزم!

و خوب میدانم یك  روز تمام می شود،همه چیز تمام می شود،

                                                                                           جز تو...خدای من!

 

پی نوشت:اگه بهار نبود میگفتم عاشق پاییزم،پاییز عاشق ترین فصله،خوشحالم كه بهار هست و...

 

و در آخر:

چراغای رنگی،آدمای سنگی...سرفه و دلتنگی...

تو كافه ی خالی،یك استكان چایی...كنار تنهایی...

 





نوع مطلب : دل نوشته، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 1389/12/15 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

دو پیرمرد ٩٠ ساله، به نامهاى بهمن و خسرو، دوستان بسیار قدیمى بودند.                                                                                                        
هنگامى که بهمن در بستر مرگ بود، خسرو هر روز به دیدار او می رفت.
یک روز خسرو گفت: «بهمن جان، ما هر دو عاشق فوتبال بودیم و سالهاى سال با هم فوتبال بازى می کردیم. لطفاً وقتى به بهشت رفتى، یک جورى به من خبر بده که در آن جا هم می شود فوتبال بازى کرد یا نه؟»
بهمن گفت: «خسرو جان، تو بهترین دوست زندگى من هستى. مطمئن باش اگر امکانش بود حتماً بهت خبر می دهم.»
چند روز بعد بهمن از دنیا رفت.
یک شب، نیمه هاى شب، خسرو با صدایى از خواب پرید. یک شیء نورانى چشمک زن را دید که نام او را صدا می زد: "خسرو، خسرو… "                                                             
خسرو گفت: "کیه؟ "               :"منم، بهمن."
:”تو بهمن نیستى، بهمن مرده! "
:"باور کن من خود بهمنم… "
: "تو الان کجایی؟ "
بهمن گفت: "در بهشت! و چند خبر خوب و یک خبر بد برات دارم. "
خسرو گفت:" اول خبرهاى خوب را بگو."
بهمن گفت: "اول این که در بهشت هم فوتبال برقرار است.
و از آن بهتر این که تمام دوستان و هم تیمی هایمان که مرده اند نیز اینجا هستند.
حتى مربى سابقمان هم اینجاست. و باز هم از آن بهتر این که همه ما دوباره جوان هستیم
و هوا هم همیشه بهار است و از برف و باران خبرى نیست.
و از همه بهتر این که می توانیم هر چقدر دلمان می خواهد فوتبال بازى کنیم
و هرگز خسته نمی شویم. در حین بازى هم هیچ کس آسیب نمی بیند."
خسرو گفت:" عالیه! حتى خوابش را هم نمی دیدم! راستى آن خبر بدى که گفتى چیه؟ "
بهمن گفت: "مربیمون براى بازى جمعه اسم تو را هم توى تیم گذاشته!!!"

آیا به  این فکر هستیم که روزی نوبت ما خواهد رسید؟؟؟






نوع مطلب : موضوع آزاد، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


سه شنبه 1389/12/10 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

دست خودم را می گیرم و از بلندترین شاخه ی بید مجنون بالا میروم،تا تكه ای ابر از آسمان بگیرم و عطش كهنه ی شقایق ها را سیراب كنم!

از آن بالا با برف هایی كه منتظر پروازند مشاعره كنم و از كلاغ هایی كه می بینم بپرسم بالاخره كی به خانه می رسند؟!

كنار خودم می نشینم تا برای پروانه هایی كه تازه از سفر برگشته اند یك استكان چای بریزم و زلف پریشان شانه به سرها را شانه كنم!نخ بادبادك ها را پاره كنم تا با خیال آسوده به مهمانی آسمان بروند،گرد نقره ای مهتاب را روی گلدان های ترك خورده و خالی بریزم تا جوانه ای از ماه بزنند...

در چشمان خود نگاه می كنم تا به آنچه از آن دور شده ام برگردم،به سرزمینی كه با بهشت فاصله ی چندانی ندارد،و دخترانی كه میكائیل و اسرافیل در آن ها خطی به یادگار نوشته اند...به خیابان های ساكتی كه عاشق خط های سفیدشان شده اند و به درختانی كه سخاوت را روی برگ هایشان خوابانده اند.

خودم را در آغوش می كشم تا با خودم یكی شوم و دیگر احساس تنهایی نكنم تا یادم بیفتد هنوز هم می توانم مثل یك پرستو زمین را پشت سر بگذارم تا یادم بیفتد رویای كال پروازم از سیب هایی كه در سرخی غلتیده اند،رسیده تر است.





نوع مطلب : موضوع آزاد، دل نوشته، 
برچسب ها : میخواهم به اصل خود بازگردم...،
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 1389/12/4 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

نمی خواهم خدایم بیکران باشد


نمی خواهم عظیم و قادر و رحمان


نمی خواهم که باشد این چنین آخر


خدا را لمس باید کرد


نگو کفر است


خدا را می توان در باوری جا داد


که در احساس و ایمان غوطه ور باشد


خدا را می توان بوئید


و این احساس شیرینی است


نگو کفر است


که کفر این است


که ما از بیکران مهربانیها


برای خود


خدایی لامکان و بی نشان سازیم


خدا را در زمین و آسمان جستن


ندارد سودی ای آدم


تو باید عاشقش باشی


و باید گوش بسپاری


به بانگ هستی و عالم


که در هر خانه ای آخر خدایی هست


نگو کفر است


اگر من کافرم،


باشد!


نمی خواهم خدایا،زاهدی چون دیگران باشم


نمی خواهم خدایم را


به قدیسی بدل سازم

 

که ترسی باشد از او در دل و جانم


نگو کفر است


که سوگند یاد کردم من


به خاک و آب و آتش


بارها ای دوست


خدا زیباترین معشوق انسانهاست


خدا را نیست همزادی

كه او یكتاترین،

عاشقترین(!)

معبود انسانهاست.....





نوع مطلب : موضوع آزاد، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


شنبه 1389/11/23 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

میدونید چه حالی به آدم دست میده وقتی میبینه یه پسر كوچولو تو سرما،پشت ترازوش،كنار خیابون در حالیكه كتاب دستشه خوابش برده و اون وقت یه مرد میره رو ترازوش خودش رو وزن میكنه و تو وایمیسی و این صحنه رو تا آخر تماشا میكنی و میبینی بدون اینكه پول پسرك رو بده با زهر خند نفرت انگیزش میره؟!

تلخه،داغون كنندست!!!انسانیت خیلی وقته كه مرده!!!چرا زنده ایم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!





نوع مطلب : موضوع آزاد، دل نوشته، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 1389/11/17 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

سلام!چند روز پیش یه اتفاق خیلی جالب برام افتاد و شد سوال تو ذهنم كه چطور میشه خدا با بعضیا انقدر صمیمی و یكی میشه!؟

سر كلاس بودم،دست امید شش ساله رو كه توش مداد رنگی بود گرفته بودم و داشتم كمكش میكردم كه نقاشیش رو بكشه،زنگ خورد،همه رفتن جز امید،نگاش كردم،گفت:"آخه نقاشیم تموم نشده."و به صندلی خالی كنارش نگاه كرد.

گفتم:"عزیزم برو خونه با مامانت تمومش كن."

محكم گفت:"نه!آخه مامان شبا كه میاد خونه خیلی خستس!"

دلم گرفت.گفتم:"خب بیا باهم میكشیمش..."

به صندلی همیشه خالی كنارش نگاه كرد.امید با وجود داشتن دوستای زیاد نمیخواست كسی كنارش بشینه و این برای من سؤال بود!

این بارهم قاطع جواب داد:"نه!میخوام با بابام بكشمش!"

من كه میدونستم امید از نعمت داشتن پدر محرومه پر از غم شدم و البته تعجب!پرسیدم:"امید جان همیشه با بابا نقاشی میكشی؟"

گفت:"بله،همیشه!"و باز به صندلی خالی كنارش نگاه كرد.

گفتم:"میگی بابا یه روز بیاد مدرسه؟!"

گفت:"بابا الان اینجاست!" و به صندلی خالی كنارش اشاره كرد و ادامه داد:"بابا همه جا با من میاد."

من نگران و متعجب تو این فكر بودم كه چه طور امید رو از توهم حضور پدرش دور كنم كه امید گفت:"خانوم،قول بده به مامانم نگیا!اما

                                            خدا بابای منه!"

و من فكر كردم تو كالبد كوچیك این پسر شش ساله چه روح بزرگی هست و چه قدر به خدا نزدیكه! درحالی كه پر از حسرت بودم،چیزی نداشتم برای گفتن جز اینكه:"سلام من رو به بابات برسون!!!" و دستای كوچولوی امید بزرگ رو بوسیدم...

هممون میدونیم روح بچه ها پاكه،یعنی گذشت زمان باعث میشه روحمون از لطافت الهی فاصله بگیره؟؟؟؟؟

دعا میكنم اگه قراره امید و امیدها با بزرگ شدن از خدا فاصله بگیرن،كاش همیشه همینقدر كوچولو و پاك بمونن!

 





نوع مطلب : موضوع آزاد، دل نوشته، 
برچسب ها : خدا با ما چه نسبتی داره؟!!،
لینک های مرتبط :


شنبه 1389/11/16 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

تو همسفر طلایی خورشیدی

یك باغ پر از ستاره ی امیدی

ای كاش در آن زمان كه میرفتی زود

از غربت انتظارمی پرسیدی







نوع مطلب : انتظار، دل نوشته، 
برچسب ها : منتظرت هستیم...،
لینک های مرتبط :


جمعه 1389/11/8 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()
به کلینیک خدا رفتم تا چکاپ همیشگی ام را انجام دهم
فهمیدم که بیمارم ...
خدا فشار خونم را گرفت،
معلوم شد که لطافتم پایین آمده!

زمانی که دمای بدنم را سنجید،
دماسنج 40 درجه اضطراب نشان داد.
آزمایش ضربان قلب نشان داد که به چندین گذرگاه عشق نیاز دارم

تنهایی سرخرگهایم را مسدود کرده بود ...
و آنها دیگر نمی توانستند به قلب خالی ام خون برسانند.
به بخش ارتوپدی رفتم،
چون دیگر نمی توانستم با دوستانم باشم و آنها را در آغوش بگیرم.
بر اثر حسادت زمین خورده بودم و چندین شکستگی پیدا کرده بودم ...

فهمیدم که مشکل نزدیک بینی هم دارم،
چون نمی توانستم دیدم را از اشتباهات اطرافیانم فراتر ببرم.
زمانی که از مشکل شنوایی ام شکایت کردم،
معلوم شد که مدتی است صدای خدا را آنگاه که در طول روز با من سخن میگوید نمی شنوم...!

خدای مهربان برای همه این مشکلات به من مشاوره رایگان داد،
و من به شکرانه اش تصمیم گرفتم
از این پس تنها از داروهایی که در کلمات راستینش برایم تجویز کرده است استفاده کنم :
هر روز صبح یک لیوان قدردانی بنوشم.
قبل از رفتن به محل کار یک قاشق آرامش بخورم.
هر ساعت یک کپسول صبر، یک فنجان برادری و یک لیوان فروتنی بنوشم.
زمانی که به خانه برمیگردم به مقدار کافی عشق بنوشم.
و زمانی که به بستر می روم دو عدد قرص وجدان آسوده مصرف کنم.

امیدوارم خدا نعمتهایش را بر شما سرازیر کند :
رنگین کمانی به ازای هر طوفان،
لبخندی به ازای هر اشک،
دوستی فداکار به ازای هر مشکل،
نغمه ای شیرین به ازای هر آه،
و اجابتی نزدیک برای هر دعا.

جمله نهایی :
عیب کار اینجاست که من "آنچه هستم" را با " آنچه باید باشم " اشتباه می کنم،
خیال میکنم آنچه باید باشم هستم،
در حالیکه آنچه هستم نباید باشم ...

زنده یاد احمد شاملو





نوع مطلب : موضوع آزاد، 
برچسب ها : کاش آنجه شویم که باید باشیم...،
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 1389/11/6 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()

منزل به منزل میروم از كربلا تا اربعین

اما چه مشكل میروم از كربلا تا اربعین

 

هرجا نظر می افكنی یك پاره از قلب من است

یعنی كه بی دل میروم از كربلا تا اربعین

 

پرهای من از هم جدا،بالم به روی نیزه ها

مانند بسمل میروم از كربلا تا اربعین

 

تیرم كه وقت ماجرا،از چله میگردم رها

در چشم باطل میروم از كربلا تا اربعین

 

همراه داغ لاله ها،با غربت آلاله ها

منزل به منزل میروم از كربلا تا اربعین

 

 

                                                                یازینب كبری...!






نوع مطلب : مناسبت ها، دل نوشته، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


سه شنبه 1389/11/5 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()
آسمانی از كلام است و كهكشانی از صدا و عشق،ستاره ای كه فراتر از زمان ایستاده است و به خاطرش به زمین نماز می برد آسمان...!



نوع مطلب : انتظار، دل نوشته، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


جمعه 1389/11/1 :: نویسنده : سپیده غیوری
نظرات ()


( کل صفحات : 3 )    1   2   3   
 
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو